دوران امامت دسيسهء پر نيرنگ در 19 مباه مبارك رمضان سال 40 هجرى با ترور اميرمؤمنان على بن ابيطالب به انجام رسيد . جهان اسلام در اضطراب و پريشانى بسيار سختى فرو رفته بود . شمارى از بقاياى خوارج اينجا و آنجا هنوز فعاليّت مىكردند و مردم را به حكم اللّهى كه به زعم آنان به هيچ يك از رهبران دو اردوگاه شام و كوفه تعلّق نداشت ، فرا مىخواندند . آنان نمىخواستند تحت نظارت هيچ دولتى باقى بمانند ! ! عدّه‌اى از ساده لوحان و مفسدان ، از آن كسانى كه از حقيقت متمثل در اردوگاه على عليه السلام و باطلى كه در اردوگاه شام بود دل خوشى نداشتند ، نيز زير پرچم خوارج جمع آمدند . آنان در راه نابودى حكومت هر مشكلى را آسان مىشمردند و ارتكاب هر نوع جنايت و فساد را توجيه مىكردند . در شام ، معاويه سپاه خود را براى هجوم نظامى ديگرى به كوفه آماده مىكرد . وى نامه‌اى به متن زير براى كارگزارانش نوشت : از بندهء خدا ، معاويه ، اميرمؤمنان ، به فلان بن فلان . . . سلام عليكم . . . سپاس خداى يگانه‌اى را كه جز او معبودى نيست .